czwartek, 21 styczeń 2021

Właściwości zdrowotne miedzi, czyli jak stosować, aby sobie nie zaszkodzić

O roli  miedzi w organizmie możemy poczytać niewiele. Miedź jednak ma wiele wspólnego z wieloma współczesnymi chorobami. Jej niedobory lub nadmiary mają poważne konsekwencje.



W czasach starożytnych miedziane naczynia były powszechnie stosowane ze względu na swoje właściwości przeciwbakteryjne i przeciwwirusowe. Woda trzymana w miedzianych naczyniach ma bowiem właściwości przeciwzapalne, bakteriobójcze, przeciwwirusowe i przeciwgrzybiczne. Naczynia miedziane zatem służyły jak uzdatniacz do wody.

Hipokrates (ojciec nowoczesnej medycyny) już 400 lat przed naszą erą opisywał miedź jako lek na owrzodzenia nóg, choroby uszu i płuc.

Miedź jednak może być także niebezpieczna dla zdrowia. Kto i w jakich dawkach powinien spożywać miedź?


Miedź co to jest


Miedź Cu jest niezbędnym pierwiastkiem śladowym dla wzrostu i rozwoju w naszym organizmie. Miedź jest metalem, który w przeciwieństwie do innych metali ciężkich ma dobroczynny wpływ na zdrowie człowieka pod warunkiem obecności cynku, żelaza i innych minerałów.



Gdzie znajdziemy miedź


Miedź znajduje się we wszystkich tkankach i wpływa na pracę naszych organów, szczególnie na pracę wątroby, mózgu, serca i nerek.

Miedź pomaga w transportowaniu i we wchłanianiu żelaza, wzmacnia układ odpornościowy, chroni organizm przed nadmiernym starzeniem się, korzystnie wpływa na włosy i skórę.

Wchodzi w skład wielu enzymów, zapobiegając chorobom serca, naczyń krwionośnych, skóry, ścięgien. Miedź jest szczególnie ważna dla prawidłowego funkcjonowania układu nerwowego oraz rozrodczego.


Naturalne źródła miedzi


Miedź pozyskujemy z diety i jest wchłaniana głównie w dwunastnicy w żołądku oraz jelicie cienkim.

Miedź możemy przyjmować w postaci jonów uwolnionych z naczyń miedzianych do wody pitnej lub z pożywieniem.

Miedź znajdziemy w mięsie, jajkach, skorupiakach, nasionach, orzechach, pieczywie pełnoziarnistym wytwarzanym przez fermentację kwasową, warzywach strączkowych, ciemnozielonych warzywach liściastych.

Naturalne prebiotyki takie jak pektyna czy inulina ułatwiają wchłanianie i przyswajanie miedzi.

 

Niebezpieczny nadmiar miedzi w organizmie


Nadmiar miedzi w organizmie może uszkodzić tarczycę, zaburzyć funkcjonowanie nerek, wątroby i mózgu.

Podwyższony poziom miedzi stwierdzono u osób z zaburzeniami genetycznymi w chorobie Wilsona i Menkego w zaburzeniach lękowych i depresji.

Zbyt duża ilość miedzi prowadzi do odkładania się blaszek amyloidowych, co może wiązać się z chorobą Alzheimera. Nadmiar miedzi zauważono również u chorych na Parkinsona (PD)  oraz  stwardnienie rozsiane (MS).

Chociaż nadmiar miedzi w organizmie może prowadzić do zatrucia, a nawet śmierci, przedawkowanie miedzi wraz z naturalnym pokarmem praktycznie jest niemożliwe.

Bardzo wysokie stężenia miedzi niestety znajdują się w preparatach multiwitaminowych dla dzieci. Dziecko czteroletnie powinno przyjmować nie więcej niż 3 miligramy, w maksymalnej dziennej dawce, gdzie optymalne przyjmowanie jest na poziomie 0,5 miligrama według zaleceń Amerykańskiego Narodowego Instytutu Nauk.

Biorąc pod uwagę, że niektóre domostwa mają miedziane rurki z dopływem wody pitnej, stężenie miedzi w organizmie tych osób może stać się bardzo niebezpieczne.


Niemowlęta nie powinie przyjmować preparatów witaminowych zawierających miedź.

W Indiach niemowlęta karmione mlekiem przechowywanym w mosiężnych lub miedzianych pojemnikach rozwinęły chorobę znaną jako indyjska marskość wątroby.


Objawy zatrucia miedzią


Objawami są nudności, wymioty i biegunka, ból brzucha, ból głowy, tachykardia, trudności w oddychaniu, niedokrwistość hemolityczna.


Niebezpieczne niedobory miedzi


Niewystarczająca ilość miedzi może mieć związek z wieloma powszechnymi chorobami, w tym w otyłości, chorobie niedokrwiennej serca i zespole metabolicznym.
W szczególności niedobór miedzi ma związek zaburzonym metabolizmem lipidów, takich jak bezalkoholowa stłuszczeniowa choroba wątroby (NAFLD)


Ponieważ jony miedzi aktywują wiele enzymów takich jak katalaza, peroksydaza glutationowa, hefajstyna czy oksydaza lizylowa niedobory miedzi mogą prowadzić do uszkodzeń serca, wątroby, zaburzenia wchłaniania żelaza (anemia) wiotczenia kolagenu i skóry (zmarszczki).

Niski poziom miedzi może również prowadzić do wad rozwojowych kości w okresie rozwojowym, ubytków chrząstek stawowych, osteoporozy, osłabienia odporności, niedoborów melatoniny (miedź wspomaga jej syntezę).

Niedobór miedzi może powodować upośledzone wytwarzanie energii, nieprawidłowy metabolizm glukozy i cholesterolu, zwiększone uszkodzenie oksydacyjne, zwiększony przyrost żelaza w tkankach (Fe), zmienioną strukturę i funkcję krążącej krwi i komórek odpornościowych, nieprawidłową syntezę i przetwarzanie neuropeptydów, nieprawidłową elektrofizjologię serca, upośledzenie kurczliwości mięśnia sercowego i utrzymujący się wpływ na układ nerwowy i układ odpornościowy.

Osoby z niedoborami miedzi, spożywające większe ilości fruktozy są bardziej narażone na czynniki ryzyka otyłości, zespołu metabolicznego i niealkoholowej stłuszczeniowej choroby wątroby (NAFLD).

 



Proporcja miedzi i cynku kluczem zdrowia


Cynk i miedź konkurują ze sobą o wchłanianie, dlatego oba te pierwiastki powinny być w odpowiednich proporcjach.
Pamiętaj, że miedź i cynk muszą być w organizmie w równowadze, co nie oznacza w równych proporcjach.

Nadmiar miedzi bardzo często powstaje wskutek niedoboru cynku.

Nadmierne spożycie cynku może powodować niedobór miedzi.

Głównym czynnikiem przyczyniającym się do niedoboru cynku jest wysokie spożycie białka zbożowego zawierającego fitynian. Fityniany ze zbóż możemy się pozbyć przez fermentację tych zbóż, czyli robimy chleb na zakwasie.
Niestety w krajach rozwiniętych niedobór cynku występuje dość  powszechnie.

W badaniach zauważono, że osoby stosujące krem  do protez, który zawierał sporą ilość cynku miały  zaburzenia neurologiczne wynikłe z niedoborów miedzi.


Miedź i cynk można wspomagająco stosować w takich dolegliwościach jak:

autyzm
bezpłodność
egzema
impotencja
przerost gruczołu krokowego
niedoczynność tarczycy
opryszczka
półpasiec
ropne czyraki
trądzik
wypadanie włosów
zaburzenia odżywiania
zapalenie pochwy
zespół nadpobudliwości ruchowej z deficytem uwagi
złamania kości
zwyrodnienie plamki żółtej
otyłość


Ciekawostka


Warto zaopatrzyć się w czajnik, termos lub kubek miedziany w podróży. Woda trzymana w miedzianym naczyniu zostaje oczyszczona z drobnoustrojów takich jak bakterie, wirusy i grzyby.
Możemy również przygotować sobie wodę miedzianą z takiego naczynia (naturalny suplement), pamiętając oczywiście o CYNKU.

Dobrej jakości naczynia miedziane kupisz w sklepie z artykułami indyjskimi tu 

Garnek miedziany można zakupić w  sklepie z akcesoriami kuchennymi tu

Pamiętaj, jednak że nasz organizm potrzebuje tylko śladowych ilości tych minerałów. Dorośli z problemami skórnymi potrzebują ok. 3 miligramów miedzi i 30 miligramów cynku.

 

Uwaga!


Jeżeli masz miedziane rurki doprowadzające wodę pitną, jesteś narażony na niebezpieczny dla zdrowia nadmiar miedzi.

Pamiętaj miedź, chociaż jest potrzebna w organizmie, jest metalem ciężkim i jej nadmiar jest toksyczny.

 

 

Materiały źródłowe:

 

https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/18525032/
https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/28271632/
https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/30646728/
https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/31377220/
https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC3649098/
https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC4113679/
https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC3830777/
https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC4113679/
https://pubs.acs.org/doi/10.1021/bi3006169
https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC4113679/

Tags: ,

Każdy artykuł pisany jest z intencją niesienia pomocy tym którzy tracą nadzieję. Zajmujemy się tematyką, która odkrywa to, co potrzeba, aby ludzie odzyskali zdrowie, radość i nadzieję w dobro i miłość, która płynie z drugiego człowieka.